Są gry, w których brutalność ukazana jest dosadnie i w sposób wręcz mięsisty. Innymi słowy flaki walają się tu i ówdzie, jucha pryska niczym rozwalony hydrant, a odpadające kończyny są tak naturalnym widokiem, co motylki latem. Ale nie jest to tytuł dorosły, ponieważ brak w nim trudnej i skomplikowanej treści. W taką grę zagra nastolatek, którego mózg nie zostanie z tego powodu w jakiś nadzwyczajny sposób upośledzony. Biorąc pod uwagę, że ja w horrory grałem od 10 roku życia i jeszcze nikogo nie zabiłem o czymś świadczy. Brutalność sama w sobie nie decyduje o tym czy jakiś tytuł kierowany jest tylko do osób dorosłych. Oczywiście organizacje takie jak PEGI, czy inni politycy, prawnicy, rodzice sądzą całkiem inaczej, ale to temat na osobną dyskusję i szkoda się tu dzielić własnymi poglądami. Napisałem na wstępnie, że są gry ukazujące przemoc w sposób dosadny, a teraz napiszę, że są też gry, które ukazują ją w sposób subtelny – bardzo wyrazisty, ale nie jakiś nachalny i wymuszony. Do tego grona niewątpliwie zalicza się Heavy Rain. Pójdę nawet o krok dalej stwierdzając, a ściślej rzecz biorąc, nazywając hit Francuzów chlubnym i najdoskonalszym przedstawicielem tej grupy gier. W Heavy Rain znajdziemy tematy na co dzień widywane w innych pozycjach, ale tym razem sprawy takie jak narkotyki, seks czy przemoc zostaną przedstawione jak nigdy dotąd. Zostaną wzbogacone o uczucia i wybory moralne. Poznamy ludzi utrapionych i zmęczonych swym życiem. Ludzi niemal z krwi i kości.

Niecały rok temu napisałem pierwszą zapowiedz Heavy Rain. Od tamtego czasu o grze dowiedzieliśmy się wiele nowego, a i byliśmy świadkami prezentacji masy nowych materiałów. Wiemy już kim jest „wspaniała” czwórka bohaterów historii o mordercy origami.
Właśnie „origami killer” jest postacią wokół której rozgrywać się będzie cała otoczka HR – to jego będą próbować odszukać Madison Paige, Norman Jayden, Scott Shelby, Ethan Mars. Jak pewnie Wasze sprytne umysły spostrzegły, morderca ma coś wspólnego z origami. Oczywiście jest to prawda. Przy ciele każdej z ofiar, a są to tylko dzieci, policja odnajduje figurki zrobione z papieru, tak zwane origami. Tyle jak na razie wiemy o mordercy, resztę na pewno odkryjemy przechodząc grę, bądź nie. Heavy Rain ma być tak skonstruowane by to gracz był reżyserem wydarzeń. Dzięki temu możliwym staje się uśmiercenie każdej z postaci, co przełoży się na brak rozwikłania zagadki. Fajnie brzmi? I dosłownie tak działa w samej grze. Wystarczy zobaczyć demo z GamesCom, gdzie w każdym niemal internetowym serwisie zostało ono ukończone na wiele różnych sposobów. To tylko jedna sekcja, a już może ostro namieszać.

Madison Paige zdążyliśmy poznać już rok temu. Młoda pani dziennikarz cierpi na bezsenność. Jedynie w motelach potrafi wpaść w objęcia Morfeusza. Rok temu też poznaliśmy Scotta Shelby’ego - prywatny detektyw w starym demku robił za psychopatycznego mordercę. Teraz pan Shelby prowadzi prywatne dochodzenie, stara się zneutralizować mordercę, o którym w jego świecie zrobiło się dość głośno, a przeszkadzać na pewno będzie mu w tym astma, na którą choruje. Norman Jayden pracuje w FBI i ma identyczne cele, co detektyw powyżej, również i on ma jakieś problemy. Ściślej mówiąc jest uzależniony od prochów. Na koniec zostawiłem najbardziej mnie interesującą postać, całkiem prawdopodobnego „czarnego konia zawodów”. Ethan Mars prowadził normalne cudowne życie, miał żonę i dwójkę dzieci, pięknych synków. Czemu piszę w formie przeszłej? Ponieważ cała ta sielanka zdążyła zakończyć się w obrębie jednego słonecznego dnia. Całkiem możliwe, że był to ostatni słoneczny dzień w życiu Ethana. Wypad do pobliskiego centrum z początku wesoły, zamienił się w istny dramat. Jeden z synów zaginał gdzieś w tłumie, by po chwili odnaleźć się pod kołami rozpędzonego samochodu. Ethan próbował uratować pociechę, ale nie udało mu się to. Po roku widzimy Ethana zaniedbanego, bez uczesanych włosów, z zarostem, niechlujnie ubranego. Jego małżeństwo się rozsypało, a drugi syn który z nim został, każdego dnia przypomina mu o winie, którą sam na siebie nałożył. Wyrzuty sumienia doprowadziły go do krytycznego stanu, w którym to los zadał kolejny cios – zostaje porwany jego drugi syn. Napomnieć muszę, że to ostatnie zdanie to tylko moje domysły na podstawie ostatnio zaprezentowanego trailera. Ale uważam, że dobre wysnułem wnioski, bo to by idealnie wprowadziło jego postać w poszukiwanie mordercy origami.

Trailer z GamesCom opiewał w hasło “How far will you go to save someone you love?”(„Jak daleko się posuniesz aby ocalić kogoś, kogo kochasz?”) . Trzeba przyznać, że daje to sporo do myślenia. Rzadko w grach padają takie życiowe pytania odnoszące się do nas samych. Dodatkowo ta genialna muzyka lecąca w tle, aż wrzucała ciary na plecy. Wszystko dopieszczone świetną grafiką, która przez rok zdążyła jeszcze bardziej wyładnieć. Ale nie mam zamiaru znowu na temat tego aspektu się rozpisywać, tak samo jak na temat schematu rozgrywki. Jeśli interesuje Was ta kwestia, to odsyłam do zeszłorocznej zapowiedzi, gdzie wszystko jest idealnie opisane i nadal aktualne.

Wedle polityki jaką obrało SCEP Heavy Rain będzie w pełnej Polskiej wersji językowej. Czyli dostajemy kinowe napisy, jak i w pełni podłożone głosy pod wszystkie postacie. Krążą plotki, że Medison odgrywać będzie Magdalena Różdżka. Jednak nikt jeszcze tego nie potwierdził. Za to jako stu procentowy pewniak możecie traktować informację z której wynika, że nasz rodzimy odział Sony słucha próśb graczy. W końcu bowiem będzie można załączyć oryginalne angielskie głosy i polskie napisy. To bardzo dobra wiadomość dla maruderów, których nie satysfakcjonował poziom lokalizacji Killzone 2.

Heavy Rain wyczekuję równie mocno jak swego czasu Metal Gear Solid 4 i mam ogromną nadzieję, że moje wygórowane nadzieje względem tej gry zostaną spełnione z nawiązką. Jest to tytuł bardzo ambitny i na pewno wzmocni on markę PLAYSTATION 3, pod której to szyldem wychodzi. Nie przyczyni się za pewne do skoku sprzedaży konsoli, bo sama gra pewnie rekordów bić nie będzie, ale stanowić może kawałek mega grywanego softu. Jest to nawet więcej niż pewne. Jak widać nie każdy developer robi gry tylko po to by zarobić. Nadal nasz rynek zasilają pasjonaci, którzy nie oszukujmy się, chcą mieć za co żyć, ale nie stawiają tego ponad jakość swojego produktu. Bardzo Wam dziękujemy Quantic Dream.[Mantis]